Camera’s

Geplaatst door Richard Altenburg op 4 december 2008

Minolta heeft altijd een warme plek in mijn hart veroverd met kwalitatief hoogstaande camera’s en objectieven. De laatste analoge camera die ik van hen kocht is de Dynax 7, die niet meer gebruikt wordt maar wel in mijn werkkamer blijft staan als herinnering aan de good old days…

Konica ging in 2003 een samenwerking aan met Minolta, en verkocht in 2006 de rechten van hun fotografie-divisie aan Sony. Geruststellend voor mij en alle andere Minolta-fans was dat Sony voort zou borduren op de bestaande ontwikkelingen, zodat objectieven en andere accessoires ook in de toekomst gebruikt kunnen blijven worden. Hoewel mijn uitrusting een keer volledig gestolen is, vond ik het toch prettig om in elk geval de flitser en het objectief van mijn Dynax 7 mee te nemen naar de nieuwe camera. Bovendien zouden ontwikkelingen uit de superieure Minolta-stal als draadloos flitsen en beeldstabilisatie in de body door Sony overgenomen en doorontwikkeld worden.

Na mijn jarenlange merkentrouw aan Minolta was het dus niet meer dan logisch dat ik de grote jongens Canon en Nikon links liet liggen en in plaats daarvan in het digitale tijdperk koos voor Sony camera’s: de DSC-F717 compactcamera en de Alpha 700 spiegelreflexcamera.

Sony Alpha 700

Nog sterk gebaseerd op Minolta-ontwikkelingen en versterkt door een gebruikersvriendelijke bediening zoals Sony die zo goed kan bedenken, is dit een werkpaard waar ik best mee gezien wil worden. De camera is stevig en ligt lekker zwaar in de hand, de knoppen zijn talrijk en liggen precies binnen bereik door de juiste plaatsing en het grote en heldere LCD-scherm achterop maakt het plezierig om instellingen te bekijken en genomen foto’s te beoordelen.

Het Super SteadyShot systeem in de body zorgt dat ik met elke gewenste lens mijn trillingen kan onderdrukken. De knoppen reageren snel, scherpstellen gaat in een mum van tijd en met 5 beelden per seconde in RAW-formaat hoef ik geen beslissende momenten te missen. Ook bij wat hogere ISO-waardes (800 tot 1600) is de hoeveelheid ruis laag, zodat ik, als het echt moet, bij weinig licht toch nog goede resultaten behaal. De ingebouwde AF-hulplamp komt hierbij ook regelmatig van pas.

Ik had best LiveView willen hebben om macro-foto’s uit vreemde hoeken te kunnen nemen, maar dat is toch één van de weinige dingen die ik soms mis aan deze heerlijke camera. Na ruim 10.000 foto’s in een half jaar tijd heeft ‘ie me nooit teleurgesteld, de techniek loopt nog voor op mijn behoeftes en ik zie de Alpha 700 nog wel een aantal jaren werken in mijn handen…

Sony DSC-F717

Toen ik in 2002 een camera zocht voor het fotograferen van producten voor eBay veilingen, maar ook om de voorzichtige overstap van analoge naar digitale fotografie te maken, viel mijn oog op de DSC-F717 van Sony. Digitale spiegelreflexcamera’s waren toen (voor mij) nog onbetaalbaar, dus het moest een compactcamera worden, maar dan wel eentje die aan mijn hoge eisen qua beeldkwaliteit zou kunnen voldoen. De F717 paste prima in dat plaatje…

Op het moment van aankoop waren mijn belangrijkste argumenten de hoge resolutie van 5 megapixels, de hoogwaardige en lichtsterke Carl Zeiss 5 x zoomlens, de snelle autofocus, de lange batterijduur en de goede bouwkwaliteit. Pas tijdens het gebruik begon ik een ander aspect zeer te waarderen: de swivel body, oftewel de mogelijkheid om de lens ten opzichte van de body te draaien. Hierdoor was ik in staat macrofoto’s op grondniveau te maken zonder languit te gaan liggen, en concertfoto’s over de hoofden van anderen te maken zonder in de lucht te springen. Deze functionaliteit heeft me heel vaak geholpen een bijzondere compositie te maken.

Hoewel de DSC-F717 geen partij is tegen de Alpha 700 spiegelreflex die ik nu gebruik, komt de camera nog steeds van pas op momenten dat de Alpha 700 gewoon te groot is om mee te nemen. De F717 is heerlijk compact en je loopt er makkelijker een dagje mee rond. Ook voor macro-foto’s blijft het een heerlijke camera, omdat de scherptediepte bij compactcamera’s groter is dan bij spiegelreflexcamera’s (en bij macro’s heb je die extra scherptediepte soms hard nodig). Mijn dochter, ook verzot op fotografie, maakt ook nog regelmatig gebruik van deze camera, die voorlopig dus niet verkocht zal worden.

(lees op de volgende pagina over mijn objectieven)